Ξεκίνησε πριν από εκατοντάδες χρόνια στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, όταν ξαφνικοί θάνατοι σε ένα χωριό αποδίδονταν σε νεκρούς που επέστρεφαν. Όταν άνοιγαν τάφους, έβλεπαν σώματα σχεδόν άθικτα με αίμα στο στόμα λόγω της φυσικής αποσύνθεσης. Αργότερα ο θρύλος έγινε γνωστός από τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ.

Από τον μύθο του βασιλιά Λυκάονα, που τιμωρήθηκε από τον Δία και έγινε λύκος. Στον Μεσαίωνα, ιστορικοί πιστεύουν ότι οι ιστορίες ίσως προήλθαν από ανθρώπους με ψυχικές ασθένειες ή σπάνια πάθηση υπερβολικής τριχοφυΐας, ενώ πίσω από κάποιες κρύβονταν πραγματικοί δολοφόνοι.

Σύμφωνα με παλιές ευρωπαϊκές δοξασίες, εκείνη την ώρα οι μάγισσες και τα πνεύματα είχαν μεγαλύτερη δύναμη. Πολλοί τη συνδέουν με τις τρεις επειδή θεωρείται το αντίθετο της ώρας που, κατά τη χριστιανική παράδοση, σταυρώθηκε ο Ιησούς. Δεν υπάρχουν στοιχεία για υπερφυσικές ιδιότητες.

Η Μόρα είναι παλιός ελληνικός λαϊκός θρύλος για ένα σκοτεινό πνεύμα που κάθεται στο στήθος όσων κοιμούνται και τους κόβει την ανάσα. Σήμερα πολλοί επιστήμονες τη συνδέουν με την υπνική παράλυση, όπου ο εγκέφαλος ξυπνά αλλά το σώμα μένει προσωρινά ακίνητο.

Σε πολλούς πολιτισμούς πίστευαν ότι οι καθρέφτες αντανακλούν όχι μόνο την εικόνα αλλά και την ψυχή. Αν έμεναν ακάλυπτοι όταν πέθαινε κάποιος στο σπίτι, η ψυχή μπορούσε να παγιδευτεί μέσα τους. Άλλοι θρύλοι τους θεωρούν πύλες προς άλλο κόσμο.